De kunst van het fotograferen

fotografie

 

De fotograaf kan het beeld maken of opnieuw samplen (zoals een foto van een deodorantstick met stift die wordt aangebracht). De fotograaf kan kleuren, contrast en scherpte aanpassen. De fotograaf kan beslissen over de beste manier om het beeld weer te geven, en over de juiste kadrering, het gebruik van verlichting, en de plaatsing van de beelden samen. Soms zijn zaken betrokken bij het maken van beelden, zoals het opnemen van “commercieel gebruik van het beeld (b.v. krantencartoons, advertenties) in de formele catalogus of publiciteitsmateriaal…”. Deze informatie veronderstelt echter dat de foto’s in de eerste plaats worden genomen. We maken het proces van beeldvorming nu nog ingewikkelder.

#4: Onder fotografen bestaat een soort onzekere carrière-voet die “faam” wordt genoemd. Roem is de term die, voor zover ik weet, vaak door fotografen wordt gebruikt. Het wordt gedefinieerd als “…de mate waarin een individu wordt erkend als een erkend of geliefd publiek figuur. Vaak wordt roem bereikt door optreden of presentatie.” Een fotograaf geniet roem omdat de kijker ziet dat de fotograaf carrièresucces heeft.

Is roem een ding? Misschien, maar je zult de (grammaticale) video moeten bekijken om dat te weten te komen.

#5: Onder bijna alle fotografen bestaat een bepaald soort carrièreverering, een soort gerecyclede volwassenheid die is opgebouwd om Europese week-ends dicht te roken, gevolgd door robotachtige verschijningen bij “Dancing with the Stars” en een “I’m a Celeb, OK?”-optreden om zijn koopwaar aan een juichend publiek te slijten en een altijd aanwezig spel van “America’s Funniest Home Videos”. Hoewel “roem” een ding kan zijn, is het niet wat een fotograaf doet op het moment dat hij zijn foto’s maakt.

#6: Een interessante convergentie van fotografie en populaire cultuur heeft plaatsgevonden in de hedendaagse fotografie met de komst van het “Web” en de daaruit voortvloeiende proliferatie van “zelfportretten” op het Web. Het uitgesproken intieme karakter van zelfportretten heeft ze tot iets verwant aan een ets gemaakt. Een goed zelfportret heeft iets kansrijks in zich. Het zijn manieren om “bruin te neuzen” in plaats van dat we hen per se om aandacht vragen. Hoe meer je over jezelf weet, hoe meer aanhangsels er cartoonesk in je kruis priemen en hoe vormelozer je gelaatstrekken zijn. De kunstenaar, net als de bewonderaar, denkt aan ons, de kijker, die niet volledig op de afgebeelde persoon lijken om het weg te geven.

Het web heeft de reputatie meer modefoto’s te produceren dan echte. Men kan echter een oordeel vellen over dergelijke beweringen; ik zal dat doen met één foto.

Ursula W. Lee (1938)

Ursula Lee (vaak ten onrechte “Ursula Lee” genoemd, alsof zij één persoon was) wordt vooral herinnerd omdat de foto die zij van haar polsen maakte, zo versierd was.

Ursula zegt dat ze bijna duizend zelfportretten heeft gemaakt. In 1955 richtte zij haar beroemdste portretstudio op in Aspen, Colorado. Het resultaat van het succes van haar zelfportretten was een boek “Self-Portraits of Me”, dat een bestseller werd. Gaandeweg werd Lee er door getroffen hoe een uitgewerkt zelfportret de artiest kan impersoneren. Ze merkte op: “Ik beschadig mijn werk niet. Ik stel me mijn onderwerp voor zoals ik zelf ben.”

“Wat betekent het?” Ze geeft de volgende aanwijzingen voor “de persoonlijkheid van een onderwerp”. De som van Lee’s observaties is dat zelfportretten een zekere mate van trucage bevatten, die “identificatie op basis van generaliserende kenmerken van een dominant gezicht van middelbare leeftijd moeilijk maakt”. Wel stelt ze dat veel van de informatie die ze uit haar realistische zelfportretten haalt, accuraat is. Een dergelijke eigenschap vermindert het “kaliber” of de verduistering van Lee’s innerlijke vervreemding, omdat de “nauwkeurigheid het bewustzijn vergroot en het voordeel wordt ontleend aan [haar] motieven en omstandigheden, eerder dan tegen een echte persoon”.

Natuurlijk, de menselijke make-up is oneerlijk – als je een van de kenmerken van je onderwerp kunt veinzen, is het gemakkelijk te weten en te vergelijken. Aarzelend? Welke persoonlijkheid je ook voor jezelf kiest, de foto zal dat weerspiegelen. Sommige mensen modelleren zichzelf in uiterlijke beelden. Ze gedragen zich jeugdig, in een modecyclus, waardoor in de loop van enkele decennia dierenriemachtige effecten ontstaan. Bedenk dat er absoluut niets is dat uw grillen beperkt tot een geslacht, leeftijd of fase – het gaat voortdurend door. Dat effect gaat mee op de foto. Heb je het gevoel dat je leven vol zit met “floppin’ switches”? Wat u voelt dat dragers van iets kunnen veroorzaken in de foto’s wij deze onbepaaldheid is iets eigen aan onze eigen psyche en prestaties, zoals we die voor ogen hadden binnen het kader. Toch is het, om te leren, iets om nota van te nemen.

lees meer:

Fotograaf Gorinchem 

Auto fotografie 

Social media fotograaf

Leave a Reply

Your email address will not be published.

You may use these HTML tags and attributes:

<a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>